آنچه می‌دانیم: ◌ ایران پیشنهاد داده ظرف هفت روز هرمز را باز کند، به شرط برداشتن محاصره، معافیت فروش نفت از تحریم و آتش‌بسی که لبنان را هم در بر بگیرد؛ متن مکتوب توافقی منتشر نشده.
آنچه هنوز نمی‌دانیم: پاسخ آمریکا، و اینکه توافقی مرحله‌ای که از آن خبر می‌رسد به سند برسد یا نه.
چه چیزی نظر ما را عوض می‌کند: متن مکتوب توافق عبور همراه با برداشتن رسمی محاصره.
پرونده رصد هرمز بازنویسی شد و حالا حول یک پرسش است: ◈ هرمز هنوز گلوگاه است، اما هر راهی که برای دورزدنش ساخته می‌شود خودش گلوگاه تازه‌ای می‌شود. قدرت هرمز با این راه‌ها کم می‌شود، یا فقط در چند نقطه پخش می‌شود؟
◌ در سه روز گذشته ایران پیشنهاد بازگشایی هفت‌روزه را با شرط‌هایش اعلام کرد (آسوشیتدپرس). ▣ به گزارش بلومبرگ، دو طرف توافقی مرحله‌ای را بررسی می‌کنند: بازشدن تنگه در برابر برداشتن محاصره (بلومبرگ). ◌ هم‌زمان ایران گفته تا محاصره برداشته نشود مذاکره رسمی از سر گرفته نمی‌شود، و ▣ حدود ۸۰ کشور در سازمان ملل بازگشایی فوری تنگه را خواستند (نشنال).
◈ خوانش تراز: توافق مرحله‌ای این پرسش را کهنه نمی‌کند، تیزترش می‌کند. اگر هرمز باز شود، آزمون واقعی این است که راه‌های دوری که عربستان و امارات در این هفت ماه ساخته‌اند می‌مانند یا کنار گذاشته می‌شوند. در مقایسه با عربستان و امارات، ایران راه دور کارآمدی ندارد و ذخیره نفتش روی آب ممکن است تا نیمه اکتبر تمام شود.
در این بازنویسی دو سناریوی تازه با شرط تأیید و رد ثبت شد: «بازگشت هرمز» و «هرمز باز، اما دنیا عوض شده». متن ثبت‌های پیشین دست نخورده است.
نشانه بعدی: ۷ مهر ۱۴۰۵، که بسته تحریم تازه بریتانیا اجرایی می‌شود و پرونده دوباره بازبینی می‌شود.
منابع، اختلاف ارقام و نقاط کور در پرونده رصد هرمز آمده است. قطع شواهد: ۴ مهر ۱۴۰۵ (۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶). اصلاح همان روز: جمله «ایران تنها بازیگری است که راه دوری ندارد» که بیش از داده بود، به مقایسه با عربستان و امارات محدود شد.